عشق یعنی انفجار احساسات

عشق یعنی کم کردن فاصله ها

عشق یعنی کلید یک رابطه ای محکم

عشق یعنی در موفقیت هم شریک بودن

عشق یعنی کاری کنی که راحت پیدات کنه

عشق یعنی مثل اشرف زاده ها باهاش رفتار کنی

عشق یعنی کسی رو داشته باشی که ازت محافظت کنه

عشق یعنی وقتی باهاش قرار داری به خودت برسی

عشق یعنی یک عالمه حرف رو با یه اشاره گفتن

عشق یعنی هولش بدی تو یک مسیر درست

عشق یعنی یه بازی که تمومی نداره

عشق یعنی از هیکلش تعریف کنی

عشق یعنی من وتو ما میشویم

عشق یعنی حرفشو باور کنی

عشـق یـعنی جادوش کنی

آيا اين همه که از کربلا گفتند و شنيديم توانست گوشه‏اي از کتاب نوراني نينوا را بازگو کند؟ ما چه ديديم در آينه غبار گرفته خيال خود: دشتي غبارآلود، جويهاي جاري خون، بدنهاي تکه‏تکه، خيمه‏هاي سوخته، کودکان گريان و سرهاي بر سر نيزه‏ها نشسته.

اينها را ديديم و نوشتيم و وصف کرديم. گاه از زبان عباس(ع) سروديم، گاه گوش به دهان زينب(س) داديم و ناليديم و گاه همزبان حسين(ع)، فرياد «هل من ناصر؟» سر داديم. گاه دلهايمان را آتش زديم و گاه چشمهايمان را به خون نشانديم. تا جانمان از عشق لبريز شد، قربانْ‏صدقه سکينه و رقيه رفتيم. پيش پيکر پاره عباس اشکهايمان را نذر کرديم تا تمام آبهاي دنيا مال بچه‏هاي حسين(ع) شود. بعد سراسيمه به سوي علي‏اصغر دويديم، خونهاي گلويش را با بوسه‏هايمان شستيم تا مادرش، رباب، بيش از آن بي‏تاب نشود. آن وقت، هَروله‏کنان به سوي علي‏اکبر، قاسم، ... و حسين(ع) رفتيم. ديگر نتوانستيم ادامه دهيم. ديگر نتوانستيم حتي يک لحظه بمانيم. دلتنگي، صبرمان را جواب کرد و نفس کشيدن برايمان حرام نشد؟حسين(ع) شاعر نبود؛ اما حماسه‏اي ساخت که مرکبش خون بود و قلمش شمشيرهاي آخته! خاک کربلا صفحه‏اي دارد به اندازه ابديت؛ پر از دلاوريها، پر از عاشقانه‏ها!

داستان کربلا، داستان يک عشق است يا يک حماسه؟ داستان کربلا، داستان کربلاست. حالا هر که هرچه مي‏خواهد بگويد؛ اما کربلا خودش براي خودش هويّت دارد. کربلا مستقل است و در اين تقسيم‏بنديهاي نيم بند، جاي نمي‏گيرد. کربلا هر گوشه‏اش، هر صفحه‏اش و هر فصلش چيزي است. يک گوشه‏اش حماسه است، يک فصلش تراژدي است، و درونمايه‏اش عشق

دفتر شعرم رو باز کردم ..صفحه اولش رو باز کردم ..یاد چهار سال پیش افتادم

چهار سال پیش که شروع دل بستگیم بود...با خودم گفتم کی گذشت چجوری چهار سال برات منتظر موندم

اول صفحه اون بالا نوشته بودم به نام کسی که هیچ وقت تنهایم نمی گذارد...

پایین ترش نوشتم خدا جون تو وجود من یه حسی هست که تا به حال هیچ وقت نبوده

یه حسی که نمیتونم بیانش کنم یا روی کاغذ بیارم ..فقط میدونم چیز با ارزشی بهم دادی

حس عاشقی ..........

شدم یه مسافر..پام رو گذاشتم تو جاده عاشقی ...جاده شقایق ها

شروع به نوشتن کردم اولین شعرم ...

.یاد عشق تو در دلم خواهد ماند .......در جاده عشق پای در چای پای تو خواهم نهاد

عهدی را که با دل خود بسته ام..........راهی را که ه خاطر عشق تو رفته ام ...........

نیمه شب توی سکوت خودم ورق میزدم و چهار سال از عمر خودم رو دوباره به یاد آوردم

رسیدم به آخرین شعرم .............

کاش باران می شست گناهانم را گناه عشق گناه عاشق شدنم را ............

انگاری یکی بهم گفت دیگه بسه .....انگاری رسیده بودم ته خط ...........

چه لحظه تلخیه وقتی میرسی ته خط و میبینی برای کسی این جاده رو رفتی و

اون نفر انتهای جاده منتظرت نیست .....کسی ته این جاده منتظر اومدنت نیست

مسافر دشت شقایق ها نه به دشت شقایق رسید نه چشمش  یه شقایقی رو دید

نمیدونم چی میتونستم آخر دفتر شعرم بنویسم !!!قلمم رو گرفتم و آخر قصه خودم رو اینجوری تموم کردم

نوشتم به نام کسی که هرگز تنهایم نمی گذارد

نوشتم خدا جون چهار سال پیش منو تنها نزاشتی حالا هم تنهام نمیزاری میدونم هیچ وقت تنهام نمیزاری

بهت گفتم تو از آینده من خبر داری ..اگه من نمیتونم خوشبختش کنم دلم نمی خواد بهش برسم

هر چند سخت ولی بهش نرسم بهتره ..آخه آرزوی من خوشبختیشه چه بامن چه با کس دیگه ای

فقط اینو ازت میخوام خدا جون توی زندگیش خوشبخت بشه

دفترم رو بستم ولی .....................

همیشه فکر میکردم که دفتر شعرم یه روزی یه جایی  توی خاطراتم خاک میخوره و...........

هیچ وقت فکرش رو نمی کردم که برای فراموش کردنش بخوام مجبوربشم دفتر شعرم رو آتیش بزنم

ولی چاره ای نداشتم بجز از بین بردن خاطره هام

اینجا رو هم برای اون ساخته بودم (مسافر دشت شقایق)

اینجا براش نوشتم .....اینجا براش گریه کردم .....اینجا براش .....و اینجا فقط به خودش فکر میکردم

دوست داشتم هفتم دی برای تولد مسافر دشت شقایق کولاک کنم ولی میخوام جشن تولدش رو با

روز مردنش یه جا بگیرم.....خیلی برام سخته ...اینجا خونه منه خونه دلتنگی هام ...

چاره ای ندارم که اینجا رو هم از خاطراتم پاک کنم ...دوست ندارم بعد چند وقت چشمم به جایی بیفته که......

امااهر چی رو از اینجا پاک کنم دوستایی که تو این یه سال منو تنها نزاشتن رو فراموش نمیکنم

                               نمي دانم چرا

شايد اين من نيستم كه تو را دوست دارم

                                  شايد اين گوشهايم است كه

                                               عاشق شنيدن صداي توست.

شايد اين چشمانم است كه لحظه لحظه عاشق شنيدن ديدن توست.

شايد اين زبان سرخ من است كه نامت را به زبان عشق مي گويد.

شايد اين قلب من است كه براي تو مي تپد.

اين سلولهاي من است كه تنها براي با تو بودن زندگي مي كند.

اين زندگي من است كه براي تو جريان دارد.

              اين واقعا من هستم كه بي هوا عا...عاشقت شدم

نازنینم بگذار صداي عاشقانه ات

در تمامي لحظه هاي

پر پر شده ي منتظران

 تا هميشه طنين سرزندگي

و اميد سردهد....... و وجود لرزان بي پناهان را آرامشي ماندگار بخشد .

بگذار عطر ترانه هايت

كوچه هاي پرپيچ و خم و تاريك قلب پژمرده ي نيمه جانان را دلاويز كند.

آرزويمان همه شادي توست .

 وجود نازنينت غرق در لطافت گل !!!!!!!

دوستت دارم

شکر طولی نکشید که بهم رو کردی...

والا کل زندگی رو می باختم...

آخه خوشبختیم رو همسوی چشمانت دیده ام ...            

تنها" خامی روم" اماپی من" مانده طراتی" ماندگار

بغض کرده"کوچه های کودکی

در قاب"این مهتاب"تار 

چهره ام پهلو گرفته

در میان قاب عکسی

روی رف دلگیر کوچه

پیچ در گرد و غبار

هر شبانگاه با ستاره

میشمارم قطره های شبنم

باران گرفته

در شبی

گریان تر از ابر بهار

خیلی سخته که نباشه هیچ جایی برای اشتی

بی وفا شه اون کسیکه جونتو واسش گذاشتی

خیلی سخته تو زمستون غم بشینه روی برفا

میسوزونه گاهی قلب و زهر تلخ بعضی حرفا

خیلی سخته اون کسیکه اومدو کردت دیوونه

هوساش وقتی تموم شد بگه پیشت نمی مونه

خیلی سخته اون کسیکه گفت واسه چشات میمیره

زیر باران باید رفت.

جور دیگر باید دید.